Pustynia w mieście? Anomia? Samotność? Pustka wśród tłumu? Czy tylko tak się komuś „namalowało”? Oryginalne?

Jeden muzyk jest niezbędny żeby tchnąć życie w instrument, ale nierzadko jeden instrument rozbrzmiewa dzięki współpracy kilku muzyków, o czym świadczy duet Iva Casian Lakos i Eric Tinkerhess w tradycyjnej pieśni miłosnej.

Bezszelestnie swoim lotem mąci zastaną bezlitosną prozę mieszkańców, pieczętuje swą obecnością żar rozpalający zakochanych, strzeże dróg podążających samotnie. Niesie pogodę, wnosi ją do indywidualnych wnętrz. Rozpogadza nieba kolejnych światów.

Niemalże niepostrzeżenie wznosi się ponad tętniącymi miastami, kalecząc prawie monochromatyczne aple nieboskłonu. Wygląda jakby go ktoś wytopił z resztek prędko ulatniającej się ludzkiej serdeczności, dobył ze strzępów efemerycznej radości; jest jakby uosobieniem wszystkiego co pozytywne, przyjemne, dobre i wesołe; jakby upostaciowaniem krótkotrwałości szczęścia, które szybko przemyka niezauważenie pomiędzy palcami losu.

Oto dlaczego czasami nie warto nic mówić; oto wizja świata i życia, która nie dałaby się wyrazić słowami; oto piękno refleksji pozawerbalnej – zwolnij, zatrzymaj się, zastanów…