Nie wiecie na co do kina? Macie dość bzdetnych filmów romantycznych czy sag z nietoperzami szablozębnymi i komputerowymi tygrysami w tle? Chcecie czegoś wreszcie prawdziwego – coś co urwie Wam jaja? Macie dość odwagi, by to obejrzeć? No nie wiem…

Pewne muzeum w Dortmund kontra pewna siebie sprzątaczka, która utwierdzona w swej pewności doświadczeniem zawodowym ośmieliła się potraktować dzieło sztuki warte „jedynie” 800tys. euro – zwykłą, prozaiczną szmatą. Kwota może boleć, jednak owe dzieło, o które tyle hałasu – jeszcze bardziej…

Taka sztuka, że została potraktowana jak brudny zlew (Fotografia – źródło wyborcza.pl). Może była zbyt bliska rzeczywistości, a może zbyt daleka od niej? Czym było dzieło, zanim spoczęło w ramionach troskliwej o porządek sprzątaczki? Na niejednej melinie można spotkać lepsze „przejawy ludzkiego artyzmu”.

A no właśnie przypominało dokładnie wszystko to, czego przypominać nie powinno. Parę desek i zasyfiona miska to sztuka czy odzwierciedlenie rzeczywistości? Śmiem wątpić. Ok., nie znam się, ale czy ten kto to stworzył, zrobił to dla jaj, czy na poważnie? A czy ci co to oglądają i się zachwycają są poważni czy śmieszni? Też dobre pytanie…

Oto dlaczego czasami nie warto nic mówić; oto wizja świata i życia, która nie dałaby się wyrazić słowami; oto piękno refleksji pozawerbalnej – zwolnij, zatrzymaj się, zastanów…

Wychodzi w teren wcześnie rano, robi sto, trzysta lub pięćset zdjęć. Wraca. Jest niezadowolony i nieusatysfakcjonowany, bo żadne się mu nie podobają. Złość, niemoc, brak wiary w swoje umiejętności.

Gonią terminy, musi zdać książkę – jeszcze nieukończoną. Po raz dwudziesty zabiera się do pisania. Wszystko co wychodzi spod ręki  tego człowieka – w jego własnym mniemaniu – jest beznadziejne, nie nadaje się nawet do brukowca. Irytacja, frustracja.